Niets buiten jou

In dit artikel wordt een aantal thema’s aangeraakt. Verwacht geen uitgebreide uitwerking. Daar zijn hele boekwerken voor! Gebruik de thema’s die je voor nu aanspreken en probeer alles te pakken te krijgen en te onderzoeken wat er over te vinden is! Lees ook eerst even de Leeswijzer en Disclaimer. Daar gaan we:

Er is niets buiten jou.

En dan een stapje terug: alles wat je ervaart is alleen voor en van  jou.

Het rare is dat deze twee gelijk zijn: dat er niets buiten jou is en dat alles wat je ervaart alleen voor jou is.

Wie is dan de jou? Dat is dan de vraag.

Als er niets buiten jou is, en je toch overduidelijk iets buiten jou ervaart, dan is er maar een conclusie mogelijk. Namelijk dat alles Jou is.

Dat is moeilijk te vatten. Dat is nog moeilijker te aanvaarden. En tot slot lijkt dat onmogelijk om bewust te ervaren.

Ervarings-omgeving

Aan de ene kant is daar die immense, prachtige en oneindig intelligente ‘wereld’ waarin je leeft. Oneindig divers om alles te kunnen ervaren wat je wilt. Volstrekt tot de nok toe volgestopt met ‘andere’ levende wezens zoals mensen, dieren, planten bomen en wie weet zelfs buitenaardse intelligentie :-). En niet alleen levende wezens: auto’s, computers, boeken, zeeën, bergen en noem maar op.

Dat is de ene kant. Dat is wat buiten jou lijkt te bestaan. Dat is je ervarings-omgeving.

Kleine jij

Aan de andere kant is daar, om het zo maar even te zeggen, kleine jij (*). Zij is niet door jou over het hoofd te zien, niet weg te denken uit jouw ervaring. Iets wat je laat bewegen in die prachtige ‘wereld’, kleine jij, gevat in je lichaam en je denken. Waarmee je wat je buiten jou waarneemt. Waardoor je kleine jij ervaart.

Maar je ervaart ook kleine jij zelf. En wie is het dan die kleine jij ervaart? Wie is het dan die zichzelf ervaart? Wie ‘ziet’ je gedachten? Wie is ervan bewust dat je denkt?

Dualiteit

De wereld buiten jou is ervoor om kleine jij te ervaren. Je kunt daardoor jezelf afgescheiden zien, bijvoorbeeld van de ruimte om je heen, waar je nu zit. Je ziet jezelf zitten in een ruimte en je ervaart jezelf als onderdeel van die ruimte. Net als de stoel, de tafel, de muren. Misschien zie je een raam. En daarbuiten het raam zie je een boom. Duidelijk een andere object dan jij. Jij staat apart daarvan. Jij kunt jezelf onderscheiden van alles buiten jou. Dat is wat je ervaart, en dat onderscheid is de enige manier waarop je überhaupt kúnt ervaren. Dat wordt wel bedoeld met de term: dualiteit, of polariteit.

Weerspiegeling /Illusie

Een andere manier om naar hetzelfde te kijken: jouw wereld is de weerspiegeling van hoe je het ervaart.

Een belangrijke term in de ‘fundamentele spiritualiteit’ is het zogenaamde ‘illusie’-begrip: omdat de wereld die je ervaart slechts een weerspiegeling is van je innerlijk wezen, en omdat de weerspiegeling ‘gewoon’ slechts dat innerlijke volgt, zich elk moment daarop aanpast, noemen we de ervaringswereld (inclusief lichaam en geest) ook wel ‘(je) illusie’ (vergelijk een Fata Morgana).

Ervaar je een wereld vol zorgen: dan zullen zorgen jouw deel zijn. Ervaar je een wereld vol pijn? Dan zal pijn jouw deel zijn. Ervaar je een blijde wereld? Dan zal blijdschap jouw ervaring zijn.

Dit wordt ook wel uitgedrukt in de uitdrukking: “Je ziet wat je wilt zien.”

Ongeluk

Wanneer jij met een negatief wereldbeeld een ongeluk ziet, dan is dat een bevestiging voor je dat er nare dingen gebeuren. Maar stel je eens voor dat degene die het ongeluk ervaart twee weken door zijn gedwongen rust in het ziekenhuis, en later thuis, in éen keer inziet met wat voor ratrace hij bezig is geweest en het roer drastisch omgooit met als gevolg nog tientallen gelukkig jaren, die anders voortijdig door een ernstiger ongeval, ziekte of wat dan ook maar waren afgebroken.

Wat was er dan zo naar aan dat ongeluk?

Misschien zeg je wel: “Ja, maar dat kon ik toch niet weten? Dat het zo zou uitpakken?”

Inderdaad, dat kun je niet weten. Maar kennelijk weet je dus wel wat er gebeurt en wat de gevolgen zijn. Immers met de bestempeling dat iets naar is, of niet leuk, of vervelend, of verschrikkelijk geef je eigenlijk aan dat je juist wél denkt te weten wat er gebeurt. Je neemt daarmee aan dat het niet goed is, en dat het niet had moeten gebeuren.

Je kúnt dus niet weten waarom iets gebeurt. De mogelijkheden zijn oneindig, vooral in de tijd gezien. Dit is wat er in de spirituele literatuur bedoeld wordt met: “Zeg ja tegen het moment.”

Kwijtgeraakte mail

Stel je bent bezig met een lange mail voor je werk, of privé, maakt niet uit. En je hebt m bijna af. Net als je ‘m wilt versturen gebeurt er iets waardoor je even wordt afgeleid, of net even wat anders doet. In ieder geval gebeurt er iets waardoor de mail plotsklaps verdwenen is!

Wat je dan waarschijnlijk doet is boos worden op alles en iedereen, op die stomme computer of op de software-fabrikant. En misschien eerst nog wat ontkenning: door gestresst te onderzoeken of de mail niet ergens is opgeslagen. Maar dan komt vast wel de boosheid. Of niet?

Weer niet precies goed

Kennelijk gebeurt er in jouw beleving, in jouw wereldbeeld, iets buiten jou waardoor dit gebeurt. En kom je in de state of mind waarin het dus weer niet precies goed is. En daarmee ben je weer eigenwijzer dan het Ene Ding: je denkt het weer te weten, zie het voorbeeld hierboven van het ongeluk.

Ga er nu eens van uit dat het wél precies goed is. Dan ben je klaar. En kun je rustig in spannende afwachting zijn van wat er verder gebeurt. Want je weet toch niet waarom iets gebeurt. Daarvoor werkt ‘je illusie’ veels te complex. Oneindig complex zelfs.

Relativering

Je bent ‘slechts’ éen van de 7 miljard mensjes op een speldenprik in een zonnestelsel, dat op zich weer een piepklein stukje is van een enorm melkwegstelsel met miljarden andere zonnestelsels. Welk melkwegstelsel weer een piep klein stukje is in een melkweg-cluster (de Lokale groep) wat op zich weer een mini, mini onderdeeltje is van het zichtbare heelal.

Dus…waar haal je als mens het idee vandaan dat je ook maar iets in de melk hebt te brokkelen?

 

Beetje relativeren kan geen kwaad, toch?

Dit is natuurlijk maar een grapje! De mens is best wel heel wat mans, hoor! Zeker als je bedenkt dat jij in feite die levensechte en oneindig complexe wereld (illusie) creëert. In je eentje. Het bestaat alleen maar in Jou, in jouw Bewustzijn. Dat is toch niet niks?

Bewust van Ik, Ego en Mezelf?

En die illiusie creëer jij. Hoe kun je dat bewust doen? Dat kan niet. Want het is niet de jij die je (bewust) denkt dat je bent die dat creëert.

De bewuste processen zijn vele malen beperkter dan de onbewuste processen. Als je je hart bewust zou moeten laten kloppen zou je een dagtaak hebben. Met alle intelligentie die je bewust denkt te hebben kun je nog niet een zaadje maken dat ontkiemt. Met alle middelen die er bestaan, de knapste koppen verzameld en geef ze duizend jaar tijd kunnen we nog niet eens dat ene levende vliegje maken. Dat jij en passant even doodslaat…

Het is de ik in de zin ‘ik zie mezelf’ (in de spiegel). De mezelf is slechts een ervaringsvehikel in een ervaringswereld die volstrekt buiten de kennis van de mezelf werkt. De mezelf kunnen we EGO noemen.

Ego

Verwarrend genoeg is het ook het ego dat zichzelf ziet in de spiegel. Maar het ego en de zichzelf/mezelf zijn een, vindt het ego. Het ego denkt dat hij zichzelf ziet. Het ego vereenzelvigt zich met wat hij in de spiegel ziet. Hij denkt dat dat alles is waaruit hij bestaat: meestal is zijn zelfbeeld beperkt tot een lichaam met hersenen dat op een bepaalde manier werkt en dat miraculeus ‘leeft’. Maar wat je ziet, ziet er niet anders uit dan wat je zou zien als je net dood was gegaan.

Wat is dan het stuk dat het levend maakt? Ja, ego, leg dat eens uit?
Oh ja, een verbranding van zuurstof. Meer zijn we niet. Zuurstof dat reageert en tot elektrische impulsen komt.

I, Robot

Geen verschil met een computer eigenlijk, of misschien beter: geen verschil met een robot. Elektriciteit dat leidt tot handelen. Handelen conform een programma. Met sturingsinformatie dat van buiten komt.

Zijn we dan net als een robot die zichzelf laat sturen door wat buiten de robot gebeurt? En wat handelt conform een programma dat door datzelfde ‘buiten’ over een periode die gelijk is aan het bouwjaar tot heden is geschreven?

Het is maar een metafoor hoor!

En toch geeft de input van buiten (wat we misschien nu nog buiten onszelf leggen) continu aanleiding tot aanpassingen in het programma. Of je nu wilt of niet, het leven haalt je telkens in! Hoe hard je ook stil wilt staan en settelen! Omdat het Ene Ding wil ervaren! Daarom gaat het steeds rigoureuzer veranderingen van ‘buiten’ creëren naarmate de robot zich meer vastklampt aan het oorspronkelijke programma…

Ervaren rules!

We zijn gemaakt om te ervaren, we hebben onszelf gecreëerd om oneindig te ervaren. En dat wordt moeilijker door telkens maar weer nieuwe ervaringen uit de weg te gaan. En toch is er een diep onbewust verlangen om veel te ervaren, veel meer dan we over het algemeen doen. En waarom doen we dat dan niet… meer ervaren? Iets met angst? Angst om te veranderen? Vast en zeker!

Zekerheid. Het ego wil zekerheid. Om niet de identificatie met zichzelf te verliezen. Om niet te verliezen wie hij is. Of beter misschien: wie hij denkt dat hij is. Zichzelf in stand houden. Hoeveel dat zelf ook moet lijden en afzien, en moeilijk momenten beleeft…
Het moet in stand worden gehouden!

Overtuigingen

Je zou ook kunnen zeggen, en dat doe ik dan ook maar, dat een programma bestaat uit overtuigingen. Overtuigingen zijn overgeërfd en aangeleerd van andere ego’s. Weliswaar volstrekt uniek per persoon, maar met een heleboel basis-ideeën over de wereld, en hoe het werkt. Je neemt aan dat wat je om je heen ziet de waarheid is. Hoe zou je ook iets anders kunnen kennen dan wat je hebt geleerd….?

Onderzoek!

Simpel: door te onderzoeken natuurlijk! De oneindig diverse wereld biedt vele andere inzichten dan wat jij hebt geleerd. Maar sommige onderzoeken leiden tot een conclusie die niet overeenkomt met hoe het ego dacht dat het werkte… Dus laat maar zitten. En daar is het heel slim in: het heeft talloze manieren om het ‘maar te laten zitten’. En met alle mogelijke middelen het programma in stand te houden.

Ziekte

Een van de leerscholen voor het ego is een fikse (geestelijke) ziekte. Ziekte wijst op een overtuiging die misschien wel eens losgelaten zou kunnen worden. Een beetje ziekte leidt daadwerkelijk tot het loslaten van overtuigingen. Maar velen blijven ook hangen in een ziekte. Met name dat wat progressievere, langdurigere varianten. Daarnaast zijn er nog de levensbedreigende varianten.

Daar is ‘jouw’ ik het wel echt even zat met de mezelf hoor!

Het zal hem werkelijk worst zijn wat er met dat lichaam of persoonlijkheid gebeurt. Het in stand houden van dat ervaringsvehikel heeft geen enkele functie meer op deze manier. Het blijft maar hangen in dezelfde ervaring… en iets of iemand in die persoon, namelijk de ik, is daar volstrekt klaar mee.

Luisteren

Die ik geeft dus continu seintjes aan zichzelf. En soms leidt dat tot prachtige veranderingen in een persoon. Niet altijd gewaardeerd door de omgeving, eerder niet dan wel eigenlijk! Omdat het veranderingen zijn, en de wereld toch weer anders is dan de omgeving dacht. Het dacht net van: “Hehe, nou is hij/zij tot rust gekomen, en kan weer lekker wat opbouwen… en net als ons doen.”

En plop! daar doet ie weer ineens wat geks!

Tsja, hij/zij ‘luistert’ nu eindelijk…

——————

opmerkingen en antwoorden van iemand op pad (de vragen zijn van mij, achter –>):

Voor het ego is het onaanvaardbaar dat iets WEL goed is, ook al is het “fout/niet goed”. Het ego wil wat te doen hebben. (Something goes wrong/ er moet drama zijn). Anders verdwijnt ie, of verdwijnt naar de achtergrond. En dat wil het ego absoluut niet.

–>waarom werkt het zo?

Dat hoef ik helemaal niet te weten. De ik maakt zich nergens druk om. als ik die nu gewoon volg (het leven dus), hoef ik niets meer te weten :-)).

Maar het ego wil daar niet aan. Waarom niet? Omdat het leeft van drama. Als het ego in het nu zou zijn, “valt er niks te beleven” , is er geen drama. Voor de verlichte bestaat dat niet.

–>waarom bestaat er dan zoiets als het ego?

Zelfde: Dat hoef ik helemaal niet te weten. De ik maakt zich nergens druk om. als ik die nu gewoon volg (het leven dus), hoef ik niets meer te weten…

–Probeer toch maar, waarom bestaat er zoiets als het ego?

Omdat anders de aarde niet nodig was.

Dan kom je uit bij het niets. Waarom bestaat het universum überhaupt ?? Als we allemaal in wezen verlicht zijn, waarom willen we dit dan?? Dan heeft dat toch geen zin. Waarom dan toch hier op aarde leven? Het leidt nergens heen. Alleen maar naar negatieve dingen. Macht, onderdrukking, haat enz. enz. Waarom maken we ons nog druk om iets?

“We”?? ik ben toch het ene. Alles is er toch alleen maar voor mij?? Waarom maak ik me dan nog druk om iets? Dat doe het ego dus. Ik niet.

(*) zie begrippenlijst

Untitled artwork (5)

Schrijf je in en download

gratis het boek

'Nu Leven Wij Hier Zonder Zin of Zinloos?'

6 Heldere Inzichten om snel zelf mee aan de slag te gaan.

Het eboek bevat een inleiding, leeswijzer en zes korte hoofdstukken met handvaten voor bewustwording.

Elk hoofdstuk wordt afgesloten met een prachtige illustratie van de kunstenares Kitty van Dijk.

Een bevestigingsmail met de link is onderweg!

Tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

  • Spiritstuff.nl

    Spiritstuff.nl