Tien Jaar Verlicht – 1 – ‘En valt het mee?’

Dit is deel 1 in de serie Tien Jaar Verlicht. Een reeks van korte verhalen over het leven van iemand die ongeveer tien jaar geleden een verlichtingservaring meemaakte.

‘En valt het mee?’

Een vriendin vroeg me dit nadat we besteld hadden.

Ik keek om me heen.

Ik dacht dat ze het over dit restaurantje had waar ze ons naartoe had genomen. Ze weet dat ik kritisch ben als het om eten gaat.

‘Ja, dit ziet er wel leuk uit hoor, maar ik heb nog geen hap gehad!?’

‘Nee, je verlichting!’

Het is inmiddels alweer tien jaar geleden, mijn verlichtingservaring.

Na een periode van een kleine drie jaar waarin ik, zoals ik later begreep, zelfonderzoek deed, nam ik een paar rigoureuze beslissingen en overkwam me iets vreemds.

Gelukkig had ik twee weken daarvoor in een boek daarover gelezen: verlichting. Dat als je zo een beetje door had waarom je hier was op aarde en überhaupt de aard van bewustzijn doorgrondde, dat je dan verlicht zou zijn.

Dat wat ik de drie jaar daarvoor had gedaan werd in dat boek beschreven als zijnde ‘zelfonderzoek’. Verlichting zou dan een logische uitkomst moeten zijn, tenminste als je het zelfonderzoek diepgaand en behoorlijk pittig had aangepakt. Nou, dat had ik wel gedaan.

Dus dan was ik maar ‘verlicht’!? Ik gooide het te pas en te onpas rond: ik ben verlicht!

Maar niets bleek minder waar. Daar kwam ik twee weken later achter. Toen het daadwerkelijk plaatsvond.

Je weet het pas als het je ervaart. Dan is er geen twijfel meer mogelijk.

Daarna heb ik het boek verder gelezen evenals wat meer literatuur over dat begrip: verlichting.

Ik begreep dat op een enkeling waaronder mijzelf na, de meesten al lang, en sommigen al heel lang, daarmee bezig waren voor het ze overkwam.

Bijvoorbeeld met spiritualiteit als een hiërarchisch verschijnsel met leraren en trainingen (vaak satsangs genoemd). Anders dus dan ik…. die op eigen houtje bezig was geweest met de aard van het leven en mijn plaats in de wereld/familie/maatschappij.

De vraag of ‘de verlichting’ meevalt is dan ook moeilijk te beantwoorden. Omdat ik het hele begrip niet kende!

‘Ik had niet echt een voorstelling van tevoren. Maar vreemd is het wel.’

Het is in ieder geval niet zoals soms wordt voorgespiegeld: een continue staat van euforie of ‘high’ zijn, zoals mensen bijvoorbeeld met bepaalde drugs ervaren.

Wel de eerste dagen. Maar ook dan zie je al iets vreemds gebeuren. Hoewel je er nog erg om kan lachen.

‘Vreemd?’

‘Ja, maar als ik het vertel geloof je het toch niet, dus waarom zou ik?’

‘Ah toe nou, je kent me toch. Niets dan goeds voor jou mijn lieve vriend! Ook al heb je waandenkbeelden, haha!’

Waandenkbeelden, ja dat is een goeie. Tenminste als je een historie hebt van hallucineren of schizofrenie of weet ik veel wat voor achtergrond. Die heb ik niet. Geen bewustzijnsvernauwingen, geheugenverlies of hysterie als in manie. Geen drugs gebruikt. Wel alcohol. Maar niet in die periode.

En nog zie ik het continue. Dat hele vreemde waar ik het nu over heb. Het is overigens slechts één van de vele vreemde dingen die je overkomen na zo’n verlichtingservaring.

‘Ok….,’ zei ik quasi-verongelijkt. ‘Maar als ik dat vertel dan moet ik je misschien nog veel meer vreemde dingen vertellen,’ grijnsde ik mysterieus. ‘Misschien ook wel over jou. Dus… weet je het zeker?’

“Hahaha, grapjas, nou vertel me alles maar.’

Wat heel vreemd is en dat besefte ik al na een paar uur in die verlichtingservaring, is de verschuiving in het contact met andere mensen. De eerste uren was ik nog alleen, behalve dan tijdens een treinreis. En daar gebeurde al bijzondere dingen, maar daarover later meer. Dit gaat over wat anders.

‘Het is alsof je je rol per persoon ziet en daar honderd procent naar handelt. Zonder de keus om het anders te doen!’

Als ik het op die manier zeg, dan klinkt het niet eens zo vreemd.

‘Wacht’ zei ze. Ze dacht na om te begrijpen wat ik nu eigenlijk zei.

‘Bedoel je dat je een rol speelt en dat die voor elke persoon die je ontmoet anders is?’

‘Ja.’ zei ik kort, want ik zag dat er nog meer vragen kwamen.

‘Maar.. ben je dan steeds iemand anders?’

Het is altijd mijn persoon. En altijd gericht op een uitkomst die leidt naar bewustwording.

‘Nee hoor. En het is voor bijna niemand te zien, tenzij je het weet. Ook verschilt het wel eens per ontmoeting.’

‘Denk maar eens na over wat je van me hebt gezien bij jou en bij anderen.’

Ze dook in haar geheugen.

‘Zie je het nu?’

‘Ehhh… verdomd! Ja, ik zie het!’

Ik zag dat ze het ‘zag’.

‘Maar…’ bedacht ze ineens. ‘Dat doet toch iedereen?’

‘Precies’, zei ik flink grijnzend, ‘vreemd hè?’

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.