‘Verlichting is ook… het absolute niets ervaren als alles wat er is’
Sinds een paar jaar zie ik het leven in een ander perspectief. Mijn beschouwing van wat leven is en de beschouwing van wie ik ben, is in een overweldigend moment volledig verschoven. Het tijdige is verschoven naar het eeuwige, het gekunstelde is verschoven naar het natuurlijke, het lijden is verschoven naar het leiden, het onbewuste doen is verschoven naar bewust zijn.
De dood is verschoven naar het leven.
We kunnen (spirituele) verlichting objectief definiëren als het punt waar de behoefte aan het stellen van existentiële vragen van de ‘zoeker’ stopt. De eerder gevoelde noodzaak om zowel rationeel, emotioneel als fysiek antwoorden te krijgen op vragen over de existentie van de persoon in het bijzonder en de aard van leven in het algemeen is weggevallen, nadat jarenlang met alle macht is gezocht. Niet omdat alle antwoorden zijn gevonden, maar omdat de aan de vragen gekoppelde ‘lading’, de genoemde noodzaak, niet meer wordt gevoeld.
Of, en wanneer, dat punt komt bij een zoeker is helaas niet objectief vast te stellen. De weinige (wegens de niet-belangstelling van de wetenschap in het algemeen en de psychologie in het bijzonder voor dit onderwerp) ervaringsverhalen die de ronde doen geven grosso modo dezelfde beschrijving van het resultaat, maar wijken op vele punten af van de daadwerkelijke gebeurtenissen rond dat punt. Hoewel er in de periode daarvoor een gemene deler lijkt te bestaan, namelijk zelfonderzoek.
Als zelfonderzoeker stellen we vragen als ‘Wie ben ik?’ en ‘Wat ben ik?’ Door de (tijdelijke) antwoorden op de eerste vraag komen vele aspecten van onze persoonlijkheid in het ‘licht te staan’ waarna al snel de bestempeling van die aspecten vanuit een geprojecteerd perspectief van anderen niet meer relevant is. We hebben een voldoende beeld verkregen van ons ‘zelf’ en vervolgens ons leven navenant ingericht.
Samen met de opgedane inzichten uit de ‘Wat ben ik?’ vragen, namelijk inzichten in de ‘verlichte werking’ van Leven, kan dit leiden tot een staat van verlichting. In die staat wordt, blijkt uit de meeste ervaringsverhalen, het ‘zelf’ verwezenlijkt, elk moment opnieuw. Precies zoals het al was voor het zelfonderzoek, maar dan zelfbewust.
Dit is dan ook de beste uitleg van spirituele verlichting die we kunnen tegenkomen:
Verlichting is doorzien dat het proces van Zelfverwezenlijking (is het Zelf ervaren) oneindig is.
Er is geen eindpunt(!)
Niet in Liefde, Bliss, Spirituele Verlichting, Absolute Waarheid, Hoger Bewustzijn, Kennis of in Zelfverwezenlijking.
Dat laatste, Zelfverwezenlijking, begint elk moment opnieuw.
Bewust in Verlichting en onbewust in Egostaat.
Verlichting is doorzien dat het proces van ervaren oneindig is.
En dat is niet meer en niet minder dan een nieuw begin.
Ook in dit hoofdstuk:
- “In de periode van mijn pad en de eerste jaren na de verlichtingservaring is nagenoeg al het oude achtergebleven ‘op de weg’.”
- “Tot slot wijst het volgende gedicht naar het pad naar verlichting.”
Lees verder in het boek De Verlichte Idioot door mr. J.J. de Jong. De link opent de dedicated website met meer informatie over het boek, koopopties en het aan het boek gewijde forum. Lees verder →